Marshall Vian Summers: 

"Spiritualiteit gaat niet over uit de wereld gaan, maar over de wereld in gaan, in overeenstemming met het doel dat je hier gebracht heeft."
 
"Je hebt wie je echt bent, en je hebt wat de wereld van jou heeft gemaakt. Je spirituele oefening is een kans om dit te herkennen."

 

Marshall Vian Summers over het ontvangen van de Openbaring

"Wat er Echt Toe Doet”  op 26-7-2017.


"Vanochtend ging ik vroeg naar buiten naar het veld tegenover mijn huis om Tai Chi te doen, en toen ik daar was voelde ik me een beetje vreemd, alsof ik in de wereld was maar niet van de wereld. Ik begon met een Tai Chi oefening, die ik al jaren doe; maar ik moest stoppen omdat ik niet kon bedenken wat ik daarna moest doen. Ik moest me ertoe dwingen om er bewust aan te denken en daarna kon ik de oefening afmaken. Maar toen kon ik echt niet meer bedenken wat ik daarna moest doen.


Ik herkende dat ik geroepen werd en dat iets me van de oppervlakte trok. Het voelde als een gewicht, maar geen fysiek gewicht, meer als een gevoel van zwaartekracht dat me uit de oppervlakte van mijn leven trok.
Ik ging naar binnen, at een klein beetje en begon stil te luisteren, want ik krijg vaak boodschappen waarover het zal gaan. En altijd vraag ik: "Is dit een boodschap voor mij persoonlijk of is dit een boodschap voor de wereld?” En ik bleef maar horen "wereld”, dus het was voor de wereld. En dat zegt me dat het opgenomen moet worden.


Ik nam contact op met mijn vrouw Patricia en mijn zoon Reed, die in vergadering waren bij de Society, en vroeg hen of ze thuis konden komen om me op te nemen. Dat deden ze.


En terwijl ik op hun thuiskomst wachtte werd het gewicht heel zwaar. Ik kon gewoon niets anders dan simpele dingen doen, want ik werd van de oppervlakte getrokken naar een diepere plek waar de Verbintenis zou plaats vinden. Dit gebeurt niet aan de oppervlakte. En terwijl ik op hen wachtte kon ik de kracht van deze Verbintenis voelen en er kwamen andere gedachten bij me op die feitelijk een onderdeel van de verhandeling zouden zijn. Die helpen me te oriënteren en te ontspannen want dan weet ik waarover het zal gaan.


Als we eindelijk klaar zijn om te beginnen begint de Aanwezigheid der Engelen af te dalen, als een grote wolk die naar beneden komt tot ze me helemaal omhult. En dan kun je de Stem horen, niet gewoon als een idee in mijn hoofd maar als de echte Stem die spreekt via de Raad der Engelen – een Stem zoals ik nog nooit ergens in de wereld heb gehoord, een stem waarvan de nationaliteit moeilijk is vast te stellen. Sommige mensen denken dat ze Chinees is. Anderen denken dat ze Europees is. Weer anderen denken dat ze uit Zuid-Amerika komt …. want niemand kan het echt met zekerheid zeggen – deze Stem, dezelfde Stem die meer dan 35 jaar de hele Nieuwe Boodschap tot me heeft gebracht.


Ik heb gedurende zes maanden geen openbaring ontvangen. De Nieuwe Boodschap is bijna compleet, op bepaalde leringen na die misschien nodig zijn als we de Nieuwe Boodschap de wereld in beginnen te brengen. Dus ik heb dit enige tijd niet ervaren.


En toen het voorbij was heerste er grote stilte in mij; zij begonnen op te stijgen. En toen zij opstegen kon ik gewoon voelen dat ik niet wilde dat ze weggingen. ‘Laat me hier niet alleen achter,’ dacht ik bij mezelf.


Ze gingen verder omhoog, hoog, hoog, hoog, tot ik ze niet meer bewust bereiken kon, maar ze waren nog steeds toegankelijk en beschikbaar voor mij. Ze lieten me heel rustig achter, in de wereld maar niet van de wereld, heel rustig.

 

Afbeelding invoegen

 

Woorden na het ontvangen van deze Openbaring:


Een van de dingen die ik kan zien is dat een dergelijke Verbintenis niet al te vaak kan plaatsvinden want het maakt het moeilijker voor mij om in de wereld te zijn als het lang aanhoudt. Mijn leven wordt als een brug die verankerd ligt op twee oevers – één oever in de wereld, één in de Hemel. En over deze brug kan de Nieuwe Boodschap door me heen komen. Maar beide ankers moeten sterk genoeg zijn om deze brug te dragen. Er moet voldoende structuur zijn.


Daarom ben ik heel gestructureerd in hoe ik me met de wereld verbind, hoe verbonden ik ben en hoezeer ik met de wereld verbonden kan zijn zonder teveel van de wereld mee te krijgen, hetgeen altijd een verleiding en een probleem is.


De Hemel laat me niet heel vaak toe op de andere oever hoewel ik hun Aanwezigheid kan voelen; ik kan binnen dagen en soms in enkele ogenblikken raad krijgen als ik dat echt nodig heb. Maar ik heb zoveel leiding en raad ontvangen dat het een uitdaging is voor mij om het allemaal gewoon in te zetten, in praktijk te brengen en te gebruiken.


Waarom zou je meer advies willen als je niet kunt gebruiken wat je al ontvangen hebt en als je weet wat je moet doen? Mensen beseffen niet dat hoe meer je leven waarlijk georiënteerd en geleid wordt, hoe minder leiding je nodig hebt, dus dan krijg je ook minder leiding. Het is óf dat of je zit zo vast of ben zo verloren of koppig dat ze gewoon stoppen met je te praten. Dat zijn de twee mogelijkheden.


Ik heb niet voortdurend een koerscorrectie nodig en de koerscorrectie die ik in de loop van de jaren nodig heb gehad heb ik gekregen door een aantal observaties en oefeningen die ik voor mezelf moet gebruiken. Dus de constante behoefte aan leiding is er gewoon niet. Het wordt een zaak van ‘Krijg ik het werk af?’ ‘Lig ik nog op koers?’ ‘Ben ik nog in lijn met wat er moet gebeuren?’ ‘Blijf ik in balans?’ En ik heb de middelen gekregen om deze aanpassingen te maken.


De enige uitzondering hierop is bij een groot keerpunt in je leven en dan wordt de interventie van de Hemel vrij belangrijk, vooral als het een keerpunt is in je leven dat aangestuurd wordt door de Hemel.


Dus als je eenmaal je rol en je doel weet gaat het erom die rol te vervullen en dat doel uit te voeren. Dat is wat er toe doet. En je eigen persoonlijke ontwikkeling is gerelateerd aan het passend en wijs die rol vervullen en dat doel zo goed mogelijk uit te voeren, gegeven de beperkingen qua mensen, omstandigheden, nou ja alles.


De Hemel spreekt niet tegen hen die zich alleen maar willen verbeteren om er voor zichzelf beter uit te zien, want dat doet er niet toe. Het doet er niet echt toe hoe goed je er voor jezelf uitziet of voor hen wier goedkeuring je zoekt. De Hemel houdt zich daar niet mee bezig. Dus al deze spirituele aardigheidjes waar mensen zich graag in verliezen zijn geen product van de Hemel. Het is slechts persoonlijke opwaardering, er goed uitzien omdat je je niet goed voelt, er goed uitzien omdat je leven eigenlijk nergens naar toe gaat of iets presteert, er goed uitzien om het feit te compenseren dat je je van binnen leeg en verloren voelt.


Steeds als je merkt dat je jaloers bent op mensen die er goed uitzien of die schijnbaar in goede omstandigheden verkeren, denk dan hieraan: Wat doet er écht toe?


Ik leef nu in de realiteit van ‘wat er echt toe doet’, diep genoeg dat dat me de criteria verschaft te begrijpen hoe ik dingen om me heen moet waarderen, ook tijdelijke dingen, ook eenvoudige dingen. Ik kan van de wereld genieten zonder erin gevangen te zitten of erdoor overheerst te worden – genieten van de simpele pleziertjes van het leven elke dag en me toch soms scherp bewust van de mate van het lijden en de afbraak die in de wereld gaande zijn.


Maar zo is de wereld. En ik moet die mensen bereiken en vinden die klaar zijn zich te verbinden met de ware betekenis van hun leven en bereid zijn tot dienstverlening, mededogend zijn en voelen dat ze een relatie hebben met de grotere wereld om hen heen, buiten henzelf.