De 'Clash van de Tectonische Platen van de Godsdiensten'
 

Ik weet nog dat ik in 2009 in Aleppo 3 dagen doorgebracht heb op de bank in een kleine woonkamer in het appartement van de Soennitische Imam en zijn gezin. Ik sprak (het was meer heftig discussiëren) uitgebreid met hem over God, religie en het ontstaan van het leven. De man was zeer vroom en standvastig, zeer patriarchaal en wilde bij het begin van onze gesprekken direct weten of ik een christen was. Ik zei van niet. "Van welk boek ben je dan?” vroeg hij. Ik zei: "Van geen enkel boek, alleen van een spiritueel pad.” Daarop verdedigde hij met grote stelligheid de noodzaak iemand van het boek te zijn, iemand van één van de grote geloven, om niet ten onder te gaan in de wildernis en dit leven zonder Gods genade te eindigen.

Maar wat gedurende de drie daarop volgende dagen gebeurde was bijna verbazingwekkend. Tenslotte zei hij tegen me: "Ik ben het niet met je eens over God, maar je bent een heel goed persoon, er is veel goeds in jou en ik beschouw je als mijn vriend.”

Het voelde alsof ik ergens tussenin de op elkaar botsende tectonische platen van godsdiensten zat, maar wel degelijk  in staat was de essentie tot uitdrukking te brengen, de geest van wat deze platen vloeiend en beweeglijk maakt, terwijl iemand stevig op de plaat van de Islam stond en naar mij ‘ertussenin’ keek en erkende dat ik in mijn geest en hart het vuur en het vloeiende had die de Islam voortgebracht hadden en die zij nodig heeft om in het heden te bestaan.

Deze drie dagen hebben een enorme impact op mij gehad, en ik denk ook op hem en zijn gezin.



 

Afbeelding invoegen

Afbeelding invoegen

Afbeelding invoegen